Hoe we een no-show ombogen naar een hire

Op een dinsdagochtend in januari zou een kandidaat op gesprek komen bij een opdrachtgever in Den Bosch. Niet zomaar een gesprek. Het was de tweede ronde, de partner zat aan tafel en er was een aanbod in de maak. Twintig minuten voor de afspraak kreeg ik een appje. Sorry, ik trek me terug. Geen reden, geen toelichting, alleen die ene zin.

Het eerste wat ik deed was de opdrachtgever bellen voordat hij in de auto stapte. Onaangenaam, want ik wist dat hij zijn agenda had vrijgehouden. Maar het is altijd beter dan iemand die voor niets aan tafel zit. We hebben afgesproken dat ik in de tussentijd uitzoek wat er aan de hand is, en dat we vrijdag opnieuw contact zouden hebben. De opdrachtgever was teleurgesteld maar liet de deur open.

Ik heb de kandidaat een uur de tijd gegeven en hem toen gebeld. Hij nam niet op. Ik heb een spraakbericht ingesproken waarin ik zei dat ik niet boos was, niets wilde forceren, maar wel wilde begrijpen wat er was gebeurd. Aan het einde van de middag belde hij terug. Wat eruit kwam was eerlijk en onverwacht. Een ander bedrijf had hem die ochtend een bod gedaan, hoger dan wat hij verwacht had, en hij had in paniek besloten dat hij geen moeite meer wilde steken in de procedure die nog lopende was.

We hebben anderhalf uur aan de telefoon gezeten. Niet om hem terug te praten, maar om uit te zoeken of het andere aanbod de plek was waar hij over een jaar nog wilde zitten. Het bleek dat hij twijfels had bij het andere bedrijf, maar dat het bedrag hem had overrompeld. Ons traject voelde voor hem als een trein die al reed, en hij had niet het gevoel dat hij eraf kon stappen zonder iemand teleur te stellen. Het laatste was de kern. Hij wilde niet teleurstellen, dus hij koos voor afwezigheid in plaats van een gesprek.

Op donderdag heb ik de opdrachtgever opnieuw gebeld en het hele verhaal eerlijk verteld. Niet om de kandidaat te verdedigen, wel om duidelijk te maken dat het terugtrekken geen signaal was over hun bedrijf. De opdrachtgever stelde voor om de kandidaat een gesprek aan te bieden waarin er nadrukkelijk geen druk op zou zitten. Geen handtekening, geen aanbod, alleen een uur waarin ze elkaar konden vertellen waar ze stonden.

Vrijdagmiddag zaten ze samen in het kantoor in Den Bosch. Ik was er niet bij. De kandidaat heeft me later verteld dat het gesprek anders ging dan elk eerder gesprek dat hij gevoerd had. De partner stelde geen vragen over hem, maar over wat hij van een werkgever zou willen. Wat had het andere bedrijf hem aangeboden, en welk deel daarvan vond hij belangrijk? Aan het einde zei de partner dat hij hem geen tegenbod wilde doen, maar wel een eerlijk verhaal over wat ze konden bieden en waar hun grenzen zaten.

De kandidaat heeft tien dagen later getekend bij de opdrachtgever in Den Bosch. Niet omdat het bedrag hoger was. Het was lager dan het andere aanbod. Maar omdat het gesprek dat hij op vrijdag had gevoerd hem het gevoel gaf dat hij niet werd overgehaald. Sinds die week bevestigen wij elke afspraak een dag van tevoren met een persoonlijk bericht waarin we expliciet zeggen dat afzeggen mag. We hebben sindsdien geen no-show meer gehad.